ارتباط با ما
تبلیغات


دوشنبه ۲۵ مرداد ۱۳۹۵ | ۱۵:۰۰ ب.ظ
پرونده قانون اساسی
اصل اول قانون اساسی و بیان نوع حکومت و اعتقاد ملت ایران نسبت به تشکیل حکومت اسلامی
حمید نظریان
در رابطه با اصل اول قانون اساسی نکات بسیاری وجود دارد که با مراجعه با مشروح مذاکرات مجلس خبرگان قانون اساسی و همچنین مراجعه به سایر اصول قانون اساسی مواردی را ذکر خواهیم نمود

گروه علمی کافه حقوق: در رابطه با اصل اول قانون اساسی نکات بسیاری وجود دارد که با مراجعه با مشروح مذاکرات مجلس خبرگان قانون اساسی و همچنین مراجعه به سایر اصول قانون اساسی مواردی را ذکر خواهیم نمود.

قانون اساسیاصل اول: حکومت ایران جمهوری اسلامی است که ملت ایران، بر اساس اعتقاد دیرینه‌اش به حکومت حق و عدل قرآن، در پی انقلاب پیروزمند خود به رهبری مرجع عالیقدر تقلید آیت‌الله العظمی امام خمینی، در همه‌پرسی دهم و یازدهم فروردین ماه یکهزار و سیصد و پنجاه و هشت هجری شمسی برابر با اول و دوم جمادی‌الاولی سال یکهزار و سیصد و نود و نه هجری قمری با اکثریت ۲/۹۸ درصد کلیه کسانی که حق رأی داشتند، به آن رأی مثبت داد.

اولین نکته ای که از این اصل دریافت می شود، تعیین نوع حکومت است. قانونگذار اساسی در ابتدای اصل اول مشخص ساخته است که نوع حکومتی که در پی انقلاب مردم ایران به وجود خواهد آمد جمهوری اسلامی است. همچنین در اصول بعدی قانون اساسی ویژگی های حکومت جمهوری اسلامی به صراحت و همچنین به طور ضمنی بیان گردیده است. اما دو نکته بسیار اساسی که در رابطه با حکومت جمهوری اسلامی در ایران می توان از مجموع اصول قانون اساسی دریافت کرد، این است که اعمال حاکمیت به اتکا آرا عمومی صورت می گیرد و همچنین قید اسلامی بودن اقتضا دارد که کلیه امور در تمام شئون اجرایی و تقنینی و قضائی بر اساس دستور شرع مقدس اسلام صورت بگیرد به طوری که اگر خلاف این اصل عملی صورت پذیرد از منظر قانونگذار اساسی باطل و بلا اثر خواهد بود.

در ادامه ی اصل اول، اعتقاد دیرینه ملت ایران که منشا گرفته از آموزه های مذهب تشیع است، بیان گردیده است. عبارت« ملت ایران، بر اساس اعتقاد دیرینه‌اش به حکومت حق و عدل قرآن »  به وضوح مشخص ساخته که با توجه به اموزه ای مذهب تشیع، تشکیل حکومت اسلامی و برپایی احکام اسلام در همه ابعاد فردی و اجتماعی جز لازم ترین آموزه ها و دستورات در دین اسلام و مذهب تشیع است.

نکته دیگری که در اصل اول قانون اساسی نهفته است، اشاره به انقلاب ملت ایران به رهبری امام خمینی(ره) است. به عبارت دیگر قانونگذار اساسی در عبارت« در پی انقلاب پیروزمند خود به رهبری مرجع عالیقدر تقلید آیت‌الله العظمی امام خمینی » اینگونه بیان داشته که اولا ملت ایران تشکیل حکومت حق و عدل و سرنگون کردن حکومت طاغوت را جایز و بلکه لازم می داند. دوما این انقلاب به هبری و هدایت امام خمینی(ره) صورت پذیرفته. این تفکر را زمانی می توان بهتر درک نمود که در نظر داشته باشیم که هم زمان با شروع نهضت امام خمینی(ره) و مردم ایران، عده از علما بودند که اصل مبارزه و جهاد برای تشکیل حکومت اسلامی را مذموم می دانستند و معتقد بودند که تشکیل حکومت اسلامی صرفا بر عهده ولی خدا و امام معصوم است.

نکته پایانی که در اصل اول موجود است، مسئله همه پرسی و تصویب قانون اساسی با رای بالای ملت ایران است. قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران در دو مرحله مورد تصویب ملت ایران قرار گرفت. در مرحله اول ملت ایران با انتخاب خبرگان قانون اساسی امر تدوین اصول قانون اساسی را به این مجلس واگذار کرد و در مرحله بعدی به فرمان امام خیمنی(ره) متن نهایی قانون اساسی در یک همه پرسی به تصویب ملت رسید. از جمله نکات جالب توجه میزان حضور مردم و موافقت ایشان با متن نهایی قانون اساسی است. به طوری که در هم پرسی که در دهم و یازدهم فروردین ماه یکهزار و سیصد و پنجاه و هشت هجری شمسی برگزار گردید ملت ایران با اکثریت ۲/۹۸ درصد کلیه کسانی که حق رأی داشتند، به آن رأی مثبت داد.

 


آخرین مطالب
مشترک خبرنامه شوید