ارتباط با ما
تبلیغات


یکشنبه ۲۳ مهر ۱۳۹۶ | ۱۴:۲۶ ب.ظ
مروری بر کنوانسیونهای تغییرات اقلیم سازمان ملل متحد
چالش اصلی پروتکل زیست محیطی کیوتو
بعد از اتمام دوره­ ی تعهدات مندرج در پروتکل کیوتو تلاش های کشورها در جهت نیل به یک توافق جدید برای دوره زمانی۲۰۱۲ تا ۲۰۲۰ معروف به اصلاحات دوحه به نتیجه نرسید و در نتیجه و در پی کنفرانس اعضا نهایتاً به توافقنامه پاریس در سال ۲۰۱۵ با توافق۱۹۵ کشور دست یافتند.

گروه بین الملل کافه حقوق: کنوانسیون های تغییرات اقلیم سازمان ملل متحد با هدف تثبیت انتشار گازهای گلخانه­ ای در سال۱۹۹۲  به تصویب رسید و در سال ۱۹۹۴ لازم الاجرا شد. تعداد کشورهای عضو در این کنوانسیون۱۹۲ کشور بود که جمهوری اسلامی ایران در سال۱۹۹۶ به آن پیوست.

در دسامبر۱۹۹۷ عمده­ی کشورهای صنعتی طی پیمانی معروف به کیوتو متعهد شدند که ظرف۱۰ سال پس ازآن، میزان انتشار گازهای گلخانه­ ای خود را به اندازه­ ی ۵ درصد زیر مقدار انتشار در سال۱۹۹۰ کاهش دهند و به کشورهای درحال توسعه نیز کمک های مالی برای افزایش ضریب نفوذ استفاده از انرژی های تجدیدپذیر اعطا نمایند.

پروتکل کیوتو سند الزام آور حقوقی ملحق به کنوانسیون بود که کشورهای عضو را نسبت به کاهش ۲ درجه سانتی گرادی درجه حرارت کره زمین متعهد می­کرد. قرار بود دوره­ ی اول تعهد مندرج در پروتکل از۲۰۰۸ تا۲۰۱۲  باشد و دومین دوره از ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۰ ادامه یابد.

در پروتکل کیوتو میزان دقیق و کمی تعهدات کشورهای توسعه یافته در خصوص کاهش انتشار گازهای گلخانه­ ای تعیین شده و مکانیسم های همکاری کشورهای توسعه یافته با کشورهای درحال توسعه برای کاهش انتشار معین گردیده بود و درعین حال جزئیات بیشتری و نه تعهدات بیشتری برای کشورهای درحال توسعه در نظر گرفته شد.

عمده­ ی تعهدات درنظر گرفته شده ذیل پروتکل کیوتو، الزام کشورهای ضمیمه­ ی شماره یک کنوانسیون سازمان ملل در جهت برنامه ریزی و نیل به اهداف کمی تعیین شده بود. این البته بدان معنا نمی­ باشد که کشورهای غیر ضمیمه به طور کلی فاقد هرگونه تعهدی ذیل پروتکل کیوتو می­ باشند ، لیکن تعهدات معینی که نقض آنها قابل ارزیابی و استناد باشد صرفاً برای کشورهای ضمیمه­ ی شماره­ ی یک در نظر گرفته شد.

پروتکل کیوتو با دو چالش مواجه بود: چالش اول پیشی گرفتن آثار خطرناک انتشار گازهای گلخانه­ای از تدابیر اتخاذی و چالش دیگر دولت آمریکا با انتشار بیش از یک چهارم گازهای گلخانه­ ای، از عضویت در پروتکل سرباز زد؛ و از سوی دیگر اسناد موجود تمامی دولته ای درحال توسعه را از وظیفه کاهش انتشار معاف کرد.

جرج بوش در سال۲۰۰۱ این پروتکل را یک معاهده کمرنگ خواند و اظهار داشت: این معاهده کشورهای درحال توسعه را برخلاف کشورهای صنعتی ملزم به کاهش این گازها نکرده است در نتیجه این امر به اقتصاد امریکا لطمه میزند. این پروتکل به گفته­ ی نماینده­ ی ژاپن تنها ۳ درصد موفقیت داشت و به بیان دیگر این طرح با۹۷ درصد با شکست مواجه شد.

بعد از اتمام دوره­ ی تعهدات مندرج در پروتکل کیوتو تلاشهای کشورها در جهت نیل به یک توافق جدید برای دوره زمانی۲۰۱۲ تا ۲۰۲۰ معروف به اصلاحات دوحه به نتیجه نرسید و درنتیجه و در پی کنفرانس اعضا نهایتاً به توافقنامه پاریس در سال ۲۰۱۵ با توافق۱۹۵ کشور دست یافتند.


آخرین مطالب
مشترک خبرنامه شوید